Jak powstaje spektakl: od pomysłu do premiery

Każdy spektakl Dyemotion zaczyna się tak samo — od jednego zdania. Czasem to pytanie („co by było, gdyby Śpiąca Królewna sama zdecydowała, kiedy się obudzić?”), czasem obraz, który nie daje spokoju choreografce przez tygodnie. Od tego zdania do premiery mija zwykle od sześciu do ośmiu miesięcy.

Krok 1–2: Research i pierwsze szkice

Zanim ktokolwiek wejdzie na salę prób, spędzamy kilka tygodni na czytaniu, oglądaniu i rozmowach. Przy „Szklanej Górze” to były wieczory spędzone nad zbiorami polskich baśni ludowych. Przy „Mieście Świateł” — noce spędzone z tancerzami sceny freestyle, obserwowaniu battle’i i rozmowach o tym, co dla nich znaczy taniec uliczny.

Krok 3–5: Sala prób

To najdłuższy etap. Choreografka przychodzi z materiałem ruchowym, ale prawdziwa struktura spektaklu powstaje wspólnie z zespołem — improwizacje są nagrywane, oglądane, cięte i składane na nowo jak w montażu filmowym. Na tym etapie zmienia się zwykle nawet 40% pierwotnego pomysłu.

Krok 6–7: Muzyka i scenografia światła

Kompozytor dołącza do procesu dość wcześnie — często pisze muzykę równolegle do prób, oglądając nagrania z sali. Projektant świateł zaczyna pracę dopiero na scenie docelowej, bo światło zależy od konkretnej architektury budynku.

Krok 8–9: Próby generalne i premiera

Ostatnie dwa tygodnie to najbardziej stresujący, ale też najbardziej satysfakcjonujący czas — spektakl w końcu spotyka się z pełną scenografią, kostiumami i światłem jednocześnie. Premiera to nie koniec pracy, tylko początek życia spektaklu, który będzie się jeszcze zmieniał przez kolejne miesiące grania.